Is eenzaamheid een taboeIs eenzaamheid een taboe? Anders gezegd, zou jij durven toegeven dat je je eenzaam  voelt?

Ik ben ervan overtuigd dat het taboe enorm afgenomen is, zeker de afgelopen tien jaar. Onder ouderen is het dan misschien nog wel moeilijk erover te praten, of te zeggen dat je ermee worstelt, maar onder jongeren is er zeer zeker een heel andere sfeer aan het ontstaan. Gelukkig. Want je kunt een probleem pas aanpakken als je durft te erkennen dat je er last van hebt.

En bij dat aanpakken heb je iemand nodig die je helpt. Iemand die je op een heldere manier laat zien wat je kunt doen en hoe je het kunt aanpakken. En die je helpt de eerst stappen te zetten. Helaas is de aard van eenzaamheid, dat het je steeds eenzamer maakt. Doe er dus op tijd iets aan, voor je belandt in een depressie of erger.

In de generatie van vlak na de Tweede Wereldoorlog durfde niemand te praten over Kanker. Het was de Grote K of de Gevreesde Ziekte. Mensen schaamden zich als ze het hadden en durfden niet naar de dokter. Gelukkig is dat heel erg veranderd. Het is een van de redenen dat kanker nu, hoewel het een erge ziekte blijft, vaak toch echt bestreden wordt. Doordat het geen taboe meer is en mensen ervoor uit durven komen is er ook meer onderzoek en steun vanuit de samenleving.

Voel je je te vaak eenzaam? Zorg ervoor dat je niet ook nog onder een taboe moet lijden en bespreek het. Met je familie bijvoorbeeld, of je huisarts. Maar vooral: blijf er niet mee zitten. Zoek hulp.