de toekomst van eenzaamheid in de gemeenteOud en eenzaam… het wordt vaak in één adem genoemd. Niet terecht. Hoe verleidelijk het ook is de aandacht op ouderen te richten, het is niet verstandig.

Eenzaamheid is een breed probleem in de samenleving. Het is geen probleem van oude mensen, het is een probleem dat naarmate men ouder wordt lastiger op te lossen is.

Onderzoeken hoe het is gesteld met de oudsten, door ze één maal per jaar te bezoeken, is pas een eerste, inventariserende stap. Dat is nog geen hulpverlening. Nodig is een aanbod van deskundige hulp, waar naar verwezen kan worden.

Het lijkt voor de hand te liggen dat een gemeente zich bekommert om eenzame ouderen, maar die strategie is niet vol te houden. Naarmate men ouder is, wordt veranderen moeilijker. En dat is precies wat nodig is om eenzaamheid op te lossen. Veel verstandiger is het om het beleid te richten op de jongsten, op ouders, op jongvolwassenen en singles. Daar valt nog heel wat te verbeteren.

Blijven we alleen de oudsten steunen, dan wordt de groep ‘oude eenzamen’ steeds groter,  omdat er een groeiende aanwas is. Nu al is te voorspellen dat over vijf jaar het aantal eenzame ouderen enorm zal zijn toegenomen, terwijl feitelijke hulpverlening nog niet eens van de grond is gekomen.

Te vaak nog wordt vanuit oude veronderstellingen gewerkt: bezoeken, activeren een sociale omgeving aanbieden… we weten uit onderzoek dat dat niet werkt. We zullen naar een heel andere aanpak moeten, waarbij stap 1 is: kennis van eenzaamheid in huis halen