Volstrekt afwijkend van alle andere posts op dit domein, vandaag een gedicht. Nee, geen symboliek. Niet omdat gedichten in eenzaamheid ontstaan. Dat is onzin. Misschien wel omdat ik een tijdje weg van mijn werk ben en andere dingen doe en meemaak. Een gedichtje over relativeren.
Gedicht zonder eenzaamheid
Als ik aan t strand de kiezeltjes zie liggen
En mooie schelpen of een haaientand
Dan wil ik altijd één mooi ding bewaren
En kan niet kiezen tussen prooi van zee of land
– Maar los daarvan
Wat is een mens toch maar een schijntje:
Wat water en een handjevol verstand.
Kijk toch die zee, oneindig golvend, bruisend
Kijk toch die schelpen en die vele korrels zand –
Het wordt een gladgeslepen glimmend roze steentje
Straks hoogstwaarschijnlijk weg en snel vergeten
Nu rijkdom in de palm van mijn hand
Gennep, 22-06-2022
