Ouder worden is afscheid nemen. U hebt misschien uw vertrouwde omgeving moeten verlaten, of ziet daar juist zo tegenop. Sommige dingen kunt u eenvoudigweg niet meer. Er is het afscheid van leeftijdgenoten, afscheid van een deel van uw leven. Dat brengt verdriet met zich mee, en gemis. Geen wonder dat het soms allemaal wat somber lijkt. Bejaard…

Toch is er niets nieuws onder de zon. Het hele leven is een serie periodes van afscheid nemen. Van je jeugd, van de vriendjes uit je straat, van je eerste liefde misschien. Van je eerste baan, je collega die gaat emigreren… Alleen… toen stond er achter elk afscheid weer een andere periode te wachten. En is dat nu werkelijk zo anders dan nu?

Ieder afscheid, al is het nog zo pijnlijk, is onvermijdelijk ook weer een nieuw begin. Wie alleen de blik houdt op wat er is verloren, zal zonder twijfel verdrietig zijn. Wie de goede dingen weet te herinneren en kan genieten van de nieuwe periode, is een gelukkig mens. Eenzaamheid is een onvermijdelijk deel van het leven. Oud worden hoeft zeker niet te betekenen dat het leven eenzaam wordt.

Na een verandering in het leven is het volkomen normaal je eenzaam te voelen. Maar dat moet niet blijven duren. Dan loop je het risico te verzanden in een permanent gevoel van eenzaamheid en dat is erg ongezond. Wanneer moet je nu iets doen? Wat is nog normaal? En wat moet je dan doen? Die bingo? Dat koffie-uurtje? Word u al depressief bij de gedachte?

“Ze zeggen vaak: ga toch eens leuk dit of dat doen… maar dat is het niet voor mij..”

Herkent u dat? Dan hebt u helemaal gelijk. Het gaat niet om contact zonder meer. het gaat om de juiste contacten. De kunst is dan om mensen te vinden zoals uzelf. Kom uit uw schulp en laat u zien. Toon uzelf, zodat anderen kunnen zien dat u leuk bent om mee om te gaan. Wees gerust selectief. Je hoeft echt niet met iedereen leuk op te schieten omdat je boven de zestig bent.

Voor ouderen en mensen die door omstandigheden geïsoleerd zijn wordt heel veel georganiseerd. Probeer het eens. Maar zoek wel geestverwanten. Beschouw het als een uitdaging op uw leeftijd nog iets te ondernemen wat u blij maakt. En als u echt niet mee wilt doen met wat een ander organiseert, neem dan zelf initiatief. Bedenk zelf iets, organiseer iets anders, iets nieuws. U bent oud. U bent toch niet uitgerangeerd!

Zolang u niet werkelijk hulpbehoevend bent zul u het alleen moeten rooien. Dat is niet erg, als je maar weet hoe je het moet doen. We leven in een wereld zonder de verbanden en de steun die ooit zo vanzelfsprekend leken. Vereniging, buurt, familie, kerk, ze zijn verdwenen of losser geworden. Deze wereld stelt andere eisen aan ons. Deze tijd vraagt om nieuwe vaardigheden. Niet moeilijker, maar wel anders. Zorg voor uzelf. Leer met computers om te gaan, net zoals u vroeger leerde met de telefoon om te gaan. of trek met iemand op die dat kan. Maak gebruik van de mogelijkheden die er zijn. Volg het stappenplan.

Er kan iets anders aan de hand zijn. Veel mensen die last hebben van eenzaamheid isoleren zich. Als eenzaamheid altijd al een zwak punt van u is geweest, wordt het er niet beter op als u ouder wordt. Het is dan verstandig om contact op te nemen met een psycholoog. Bespreek wat u dwars zit. Wees open. Grote kans dat u straks met een beter gevoel het leven aan kunt. U bent niet te oud voor therapie.

Weten wat voor u de beste aanpak van eenzaamheid is? Doe de zelftest.