Als het om eenzaamheid gaat wordt er al gauw gedacht dat bepaalde groepen mensen een groter risico lopen om zich eenzaam te blijven voelen dan anderen. Zijn er wel speciale risicogroepen?

Iemand die niet in staat is te reflecteren op het eigen leven zal zich niet zo gauw bewust zijn van het feit dat eenzaamheid een probleem is.Je hoeft daarbij niet eens over een bijzonder laag IQ te beschikken. Stress, Burn-out, ziekte, tal van oorzaken kunnen ervoor zorgen dat je minder goed na kunt denken over je eigen situatie èn over de toekomst.

Ben je beperkt in je mogelijkheden doordat je lichamelijk niet tot veel in staat bent, of doordat geldgebrek ervoor zorgt dat je lijdt aan tunnelvisie, dan zal het aanpakken van eenzaamheid niet tot je eerste prioriteiten horen.

Als je van huis uit een beetje een angsthaas bent zul je moeite hebben de stappen te doen die nodig zijn om je leven te veranderen. Heb je nooit om hulp leren vragen, dan bestaat de kans dat je eindeloos in een cirkeltje blijft ronddraaien omdat je er in je eentje niet uitkomt.

Mensen die last hebben van eenzaamheid hebben vaak al heel erg veel geprobeerd om die situatie te veranderen. Het is verdraaid moeilijk om na weer een mislukte poging jezelf bij elkaar te rapen en het opnieuw te proberen. Het vraagt veel veerkracht, moed en doorzettingsvermogen om het weer en weer te proberen. Het zal duidelijk zijn, er zijn nauwelijks specifieke risicogroepen te vinden.

Iedereen die door stress of schaarste aan middelen, vanuit welke bron ook, lijdt aan tunnel visie hoort tot de risicogroep. Het is tragisch dat eenzaamheid zodra die langer duurt, zelf dat effect ook heeft. Dat heeft tot gevolg dat iemand die zich eenzaam voelt en er niet op redelijke termijn in slaagt dat gevoel kwijt te raken, het risico loopt zich eenzaam te blijven voelen.

Uit onderzoek blijkt dat alle omstandigheden die leiden tot minder goed cognitief functioneren ervoor zorgen dat iemand minder in staat is eenzaamheid aan te pakken. Denk daarbij aan:

  • niet in staat zijn tot zelfreflectie
  • geldgebrek
  • fysieke beperking
  • klein netwerk
  • gezondheidsproblemen

Tot slot is er een groep die vaak over het hoofd wordt gezien. Dat is de groep mensen die hulp heeft ontvangen bij de aanpak van eenzaamheid, maar door die hulp geen verbetering heeft gerealiseerd. Deze mensen lopen – onterecht! – het risico te denken dat het hun eigen tekortkoming is die hen in de situatie van eenzaamheid houdt. Het is niet vreemd dat mensen dan de neiging hebben het dan maar op te geven.