Eenzaamheid is een gevoel,  een signaal is van je lichaam, net zoals pijn dat is. Of honger.

Bij pijn is het slim dat je eerst eens bekijkt hoe het komt (heb ik me aan de hete kachel verbrand of ligt mijn voet onder een autoband?). En dan doe je er iets aan. Soms kan dat snel, soms kost het even (of zelfs jaren) zoeken voor je een oplossing hebt. Wie eerlijk is geeft toe dat er soms geen oplossing is. Maar dat wil niet zeggen dat we er niet naar moeten zoeken. Ik vind dat het je plicht is voor jezelf te zorgen.

Als we trek hebben, zoeken we iets te eten. Zolang dat onze behoeften bevredigt is het goed. Eenzijdig voedsel is slecht, dat weten we. We hebben ten slotte meer nodig dan alleen brandstof. Een vitaminegebrek merken we meestal niet direct op, maar het heeft wel grote gevolgen. In geval van nood is de huisarts er om ons te helpen uitzoeken wat we het best kunnen eten.

Bij eenzaamheid wil ik zo graag dat mensen ook zo te werk kunnen gaan. Dus: hoe komt het dat ik mij nu op deze manier eenzaam voel, kan ik er zelf nu direct iets aan doen, heb ik hulp nodig, kortom: wat moet ik doen… En dat doe je met je hoofd. Anders heb je kans dat je in dat gevoel blijft hangen, als je niet uitkijkt kan dat jarenlang duren. En dat heeft ernstige gevolgen voor je gezondheid.

Dàt je iets moet doen aan eenzaamheid, staat als een paal boven water. De gevolgen zijn te triest. Je bent het aan jezelf verplicht alles uit de kast te halen om dat gevoel te veranderen. Daarvoor moeten mensen weten wat je aan eenzaamheid kunt doen. Met verstand handelen om jezelf te leren kennen en om te leren gaan met je gevoel. Dat is verstandig, lijkt me. Het zou fijn zijn als ook hier de huisarts je kan helpen in geval van nood. Zolang die ideale situatie nog niet is bereikt: Lees meer. Oriënteer je. Kijk bij het stappenplan.

Kom op voor jezelf.