Wie denkt eenzaamheid te kunnen herkennen is op een verkeerd spoor. Alle tekenen die erop kunnen wijzen dat iemand zich langdurig eenzaam voelt kunnen net zo goed op iets anders wijzen. Op depressiviteit bijvoorbeeld, of somberheid. Op chronische pijn. Of op een onaangenaam karakter.

En andersom is eenzaamheid heel vaak echt niet aan iemand te zien. Met name als het nog niet in een chronisch stadium is gekomen en hulp dus gemakkelijker te geven is… Tot slot moet het enige echte signaal van eenzaamheid, namelijk dat iemand zegt zich eenzaam te voelen, serieus genomen worden.

Er is maar één manier om eenzaamheid te herkennen. Dat is wanneer iemand zegt zich eenzaam te voelen. Alle andere vormen van ‘herkenning’ zijn zuiver speculatief. Het is gebaseerd op intuïtie. Nu hebben we als mens inderdaad mooie voelhorens om stemmingen van anderen te herkennen. Maar ze moeten wel altijd worden getoetst aan de werkelijkheid.

Als iemand zegt geen last te hebben van eenzaamheid is het onbegonnen werk om daar hulp bij te verlenen. Of het nu waar is of niet. Iemand moet het eerst zelf herkennen, zich bewust zijn van een probleem. En misschien ís er helemaal geen probleem. Kortom: eenzaamheid herken je bij jezelf, niet bij een ander.

Wie meer wil weten over herkennen en aanpakken van eenzaamheid bij (afhankelijke) anderen, laat zich het beste deskundig voorlichten.