Eenzaamheid is een gevoel. Een sensatie die de beleving is van lichamelijke reacties die tijdens een emotie automatisch worden opgeroepen. Dat klinkt ingewikkeld, dus uitleg is wel handig…

Wie zich buitengesloten voelt ervaart die emotie bewust of onbewust. Het lichaam reageert zo op wat je zintuigen waarnemen. Zodra je je daarvan bewust bent, is er het gevoel. Zodra je het gevoel van eenzaamheid bij jezelf opmerkt, is dat ook precies wat er aan de hand is: je voelt dat je ‘de aansluiting mist’. Zodra je dat gevoel hebt is er geen twijfel aan dat het om eenzaamheid gaat.

Net zoals het mogelijk is dat je gespannen bent zonder dat je je ervan bewust bent, kun je eenzaamheid ervaren zonder je dat te realiseren. Je kunt daarom eenzaamheid ondervinden zonder dat je je bewust bent van het gevoel. Dan heeft het wel lichamelijke consequenties, maar je bent je niet bewust van de oorzaak.

Vermoed je dat iemand zich eenzaam voelt, bijvoorbeeld omdat je merkt dat die persoon zich terug trekt en weinig contacten heeft, dan wil dat niet zeggen dat zo iemand dat ook zelf zo ervaart. Dat kan komen doordat, zoals hierboven beschreven, iemand zich niet bewust is van iets dat speelt, maar ook kan het komen doordat die ander geen eenzaamheid ervaart. Hoe jij je zou voelen in die omstandigheid is geen maatstaf voor de ander. Ieder mens is uniek, ook in dit opzicht.

Eenzaamheid is dus niet een bedenksel. Het is niet het verschil tussen de feitelijke situatie wat betreft de contacten in je leven en je wensen. Het is het seintje van de natuur dat je wijst op een gebrek in je verbondenheid met anderen. Een gevoel, waar je op kunt vertrouwen.