Eenzaamheid heeft altijd eenzelfde oorzaak: de verbinding met andere mensen voldoet niet aan de persoonlijke behoefte.

Eenzaamheid is dan ook niets anders dan de fysieke aanwijzing (in de hersenen aanwijsbaar) dat er iets ontbreekt in de verbinding met anderen. Die aanwijzing hoort je aan te zetten tot actie: de juiste verbinding maken. Dat kan betekenen: oude verbanden aanhalen of een andere wending geven, nieuwe mensen ontmoeten of misschien wel sommige verbindingen verbreken om dat ze meer misère opleveren dan plezier. Tot zo ver is er niets aan de hand. Eenzaamheid is dan ook een volstrekt natuurlijk signaal dat ons helpt onze verbindingen met anderen op peil te houden.

Het gaat fout als we er niet in slagen die verbinding voor elkaar te krijgen. Dan blijft dat alarmsignaal maar aan het rinkelen, zonder dat er een oplossing ontstaat. En dat heeft weer verstrekkende gevolgen voor de gezondheid.

Wat is nu de oorzaak van het falen van het verbinden met anderen? Daar komt een hele rij mogelijke oorzaken in beeld. Dat kan een traumatische ervaring zijn geweest bij de geboorte, een jeugdervaring die erin heeft gehakt, een serie teleurstellingen... gewend  raken aan het alleen zijn door jarenlange mantelzorg, gebrek aan zelfvertrouwen... en zo is er nog wel een hele reeks omstandigheden te noemen die een rol kunnen spelen. Ze zijn altijd persoonlijk. Daarom is het oplossen van eenzaamheid ook altijd een persoonlijke kwestie.

De meeste zijn gelukkig te vinden en er is in heel veel gevallen een oplossing voor te geven. Eenzaamheid die niet wordt opgelost heeft ernstige gevolgen. Daarom is het van het grootste belang dat mensen beseffen dat het eenzaamheid is waar ze last van hebben...

En juist dat kan wel eens een van de grootste oorzaken zijn van het feit dat eenzaamheid zo lastig is op te lossen. Wie niet weet dat dat nare gevoel eenzaamheid is, zal misschien naar allerlei oplossingen gaan zoeken voor dat nare, lege gevoel... maar die helpen niet bij het oplossen van het echte probleem. En dat is echt nodig.

Wie zich langer dan een paar maanden eenzaam voelt verandert langzaam maar gestaag. Dit weten we uit onderzoek:

  • Je wordt dommer

  • Je wordt sociaal gemankeerd

  • Je hebt geen lol meer in gezelschap

  • Je gezondheid wordt zwakker

Gelukkig is dat allemaal omkeerbaar, maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Juist die gevolgen van eenzaamheid maken dat je er zelf geen zin meer in hebt om iets te ondernemen. Of geen vertrouwen dat het iets gaat opleveren. Zonder hulp van buiten is het heel moeilijk er iets tegen te ondernemen.

Het ergste is wel als je ‘er mee leert leven’. Zelfs als je best weet dat eenzaamheid je probleem is. Na verloop van tijd weet je heus nog wel dat je je eenzaam voelt, maar je doet stoer en de ergste stress voel je niet meer, daar ben je nu aan gewend. Dat is ongeveer het meest erge dat je kan overkomen bij eenzaamheid. Dat je je erbij neerlegt. Dat is het ergste gevolg van eenzaamheid.

Want het betekent dat je waarschijnlijk tien jaar te vroeg sterft.

 

 

 

Is eenzaamheid een taboeIs eenzaamheid een taboe? Anders gezegd, zou jij durven toegeven dat je je eenzaam  voelt?

Ik ben ervan overtuigd dat het taboe enorm afgenomen is, zeker de afgelopen tien jaar. Onder ouderen is het dan misschien nog wel moeilijk erover te praten, of te zeggen dat je ermee worstelt, maar onder jongeren is er zeer zeker een heel andere sfeer aan het ontstaan. Gelukkig. Want je kunt een probleem pas aanpakken als je durft te erkennen dat je er last van hebt.

En bij dat aanpakken heb je iemand nodig die je helpt. Iemand die je op een heldere manier laat zien wat je kunt doen en hoe je het kunt aanpakken. En die je helpt de eerst stappen te zetten. Helaas is de aard van eenzaamheid, dat het je steeds eenzamer maakt. Doe er dus op tijd iets aan, voor je belandt in een depressie of erger.

In de generatie van vlak na de Tweede Wereldoorlog durfde niemand te praten over Kanker. Het was de Grote K of de Gevreesde Ziekte. Mensen schaamden zich als ze het hadden en durfden niet naar de dokter. Gelukkig is dat heel erg veranderd. Het is een van de redenen dat kanker nu, hoewel het een erge ziekte blijft, vaak toch echt bestreden wordt. Doordat het geen taboe meer is en mensen ervoor uit durven komen is er ook meer onderzoek en steun vanuit de samenleving.

Voel je je te vaak eenzaam? Zorg ervoor dat je niet ook nog onder een taboe moet lijden en bespreek het. Met je familie bijvoorbeeld, of je huisarts. Maar vooral: blijf er niet mee zitten. Zoek hulp.

Probleem? Of is eenzaamheid een hype?

Eenzaamheid is geen hype, het is echt een probleem. Van eenzaamheid word je ziek, aan eenzaamheid ga je dood. En het betreft veertig procent van de bevolking, van jong tot oud, van arm tot rijk.

Ja, eenzaamheid is een probleem.

Er zijn mensen die beweren dat als het zo vaak voorkmt en zo wijd verspreid is, het normaal genoemd moet worden. In die visie is eenzaamheid dus geen probleem. Dat argument houdt geen steek. Waar zouden we zijn als we van alle dingen op de wereld maar aannamen dat we tevreden moeten zijn met de status quo? We zouden geen penicilline hebben, geen brandwondencentrum, geen middelen tegen kanker of HIV, om maar iets te noemen. We zouden onze was nog in dezelfde stroom doen als waar we onze po in leegden, en verderop werd nog het bier gebrouwen met hetzelfde water.

Kom op, zeg!

Eenzaamheid ondermijnt je geluk, je gezondheid, je deename aan het leven, je carriere. Het is je plicht er wat aan te doen.

 

Dat er iets moet gebeuren als iemand last heeft van eenzaamheid, daar zijn veel mensen het over eens.  Je kunt vinden dat het nu eenmaal menselijk is ergens bij te horen, je kunt vinden dat je zelf tekort schiet als je anderen aan hun lot over laat, je kunt het een taak van de overheid vinden of van mantelzorgers, van de buren of van familie, maar dat er iets moet gebeuren, daar zijn we het wel over eens. Het probleem is groot.

En overigens, als al die argumenten niet genoeg zijn is het financiële argument altijd nog keihard: eenzaamheid kost de maatschappij miljoenen, zo niet miljarden. Aan extra zorgkosten, aan minder cognitief en creatief functionerende mensen, aan niet-participeren. 

Maar over hoe dat aanpakken dan zou moeten, wat er moet gebeuren en wanneer, daar wordt nogal over gestoeid. Daarom is het goed te luisteren naar ervaringen van mensen die helpen bij rouwverwerking. Bij ‘change-managers’, bij coaches en therapeuten.

Er is wel degelijk in grote lijnen overeenstemming over wanneer hulp wel en wanneer het geen effect heeft. Kijk maar eens bij de transitiecurve van Hopson:  

Transitecurve van Hopson

Na een ingrijpende gebeurtenis is het dal de eerste bestemming. En de crisis is nodig om een mens te doen besluiten dat er nu werkelijk iets moet gebeuren…

Steunen, dat kun je in die periode eraan voorafgaand misschien, maar denk maar niet dat je de crisis en het diepe dal kan vermijden.  Pas als blijkt dat iemand er niet op eigen kracht uit komt, dus na die ca. 9 maanden in het dal blijft hangen, dan is hulp mogelijk effectief

Dit, en daarmee samenhangende theorieën, plus praktijkgerichte oefeningen, dat is wat je leert als je bij Faktor5 de opleiding doet voor Specialist Eenzaamheid. Zodat je weet wat je kunt doen en wanneer. Zodat je echt eenzaamheid kunt aanpakken.

Betaal snel en eenvoudig via iDeal. Na betaling kunt u direct de test uitvoeren.

Start nu met de online cursus Creatief Leven tegen eenzaamheid

 Zoek je een specialist?

beeldmerk veldtocht

 

Faktor5 - opleiding voor professionals rond eenzaamheid