Je maakt je zorgen

Al denken we dat we het aan de buitenkant kunnen zien, eenzaamheid kun je net zo min aan iemand zien als kiespijn. Dat wil zeggen, net als met kiespijn kun je het pas zien als het al helemaal uit de hand is gelopen, niet in een vroeg stadium. Als je dus in de gaten hebt dat iemand moederziel alleen op de wereld is, zichzelf verwaarloost, er niet meer op uit gaat, tot niet veel te verleiden is, dan kun je tot de conclusie komen dat iemand zich eenzaam voelt. En het kan zijn dat je gelijk hebt. Maar voor hetzelfde geld heb je het mis.

Niemand weet...

Er is maar één persoon die kan weten of ie zich eenzaam voelt en dat is die persoon zelf. Al lijkt de ander een super-eenzaam bestaan te leiden, dat zegt niet alles. Maak het bespreekbaar als jij je zorgen maakt. Niet in de eerste plaats met hulpverleners, maar met de persoon zelf. Misschien is er iets anders aan de hand. Dat is misschien iets waarvoor je een drempel over moet, iets in jezelf overwinnen. Ga af op je intuïtie. Die is daarvoor.

Erken het gevoel

Aan de andere kant zijn er mensen die zich dood-eenzaam voelen en dat ook vertellen aan hun omgeving. Het komt maar al te vaak voor dat er gereageerd wordt met 'jij eenzaam? Hoe kom je erbij, je hebt... (vul maar in: je kinderen, zo vaak bezoek, nota bene een echtgenoot... etc.)'. Als iemand zegt dat ie zich eenzaam voelt, geloof het dan maar gerust, dan is het zo. Dan is het tijd voor serieuze hulp. Denk niet dat je in een goed gesprek dat wel even oplost.

Wat doe je dan?

De beste hulp is dat je iemand wijst op de mogelijkheden voor hulp. Dat valt niet altijd mee. Het lijkt opdringerige, bemoeiziek, kortom, 'dat doe je niet...'. Toch is dat wel het beste. Stel jezelf de vraag of jij geholpen zou willen worden met een probleem, of dat je liever zou hebben dat mensen uit beleefdheid hun mond hielden.