situationele eenzaamheidWie door omstandigheden niet in de gelegenheid is contacten te onderhouden kan zich daardoor behoorlijk eenzaam voelen. Denk aan expats, aan mensen die voor opname in een ziekenhuis liggen, denk aan mensen die gedetineerd zijn, aan mensen die in een verpleeghuis ver van hun woonplaats revalideren.

De eenzaamheid die door dat soort situaties wordt veroorzaakt (getriggerd) wordt situationele eenzaamheid genoemd. Vaak wordt gedacht dat dit, omdat het nu eenmaal tijdelijk is, geen probleem is. Toch zijn dit juist de situaties waarin blijkt dat iemand wel of niet goed met eenzaamheid kan omgaan.

Wie het vertrouwen heeft dat het wel weer goed komt, wie in staat is ook in de nieuw situatie vriendelijke contacten te hebben, die zal waarschijnlijk ook later in het leven geen probleem hebben met al dan niet tijdelijke veranderingen waardoor het onderhouden van contacten lastig is.

Wie in die tijdelijke omstandigheden van eenzaamheid wegkwijnt heeft blijkbaar een probleem, namelijk: niet goed kunnen omgaan met eenzaamheid. Het is zaak dat serieus te nemen en dat te zien als een aanleiding tot verandering en in voorkomende gevallen als een roep om hulp.

Situationele eenzaamheid is wat in de Engelssprekende landen wel wordt aangeduid als ‘state-loneliness’.