wat is emotionele eenzaamheidOnder emotionele eenzaamheid wordt verstaan het gemis van een intieme (levens) partner, iemand met wie de diepste emotionele banden mogelijk zijn. Iemand die emotionele eenzaamheid ervaart, iemand dus die een intieme band mist, zou dan geen baat hebben bij een ‘sociale’ aanpak van eenzaamheid. Eenvoudig gezegd: wie een partner mist, wordt niet blij van een wandelmaatje.

Toch is het ingewikkelder dan dat. Wie de partner aan de dood is kwijtgeraakt, kan zich ellendig en eenzaam voelen. Dat kun je opvatten als emotionele eenzaamheid. Toch zal die persoon hoogstwaarschijnlijk niet meteen staan trappelen om een nieuwe intieme partner te zoeken. Of wil dat helemaal niet meer… In dat geval kan een vriend wel degelijk troostend zijn en een deel van het verdriet opvangen. Het is dus echt niet zo dat gebrek aan een intieme relatie altijd moet worden opgevangen door aan andere intieme relatie. Anderzijds is het ook niet zo dat sociale eenzaamheid alleen kan worden aangepakt door het vinden van een vriend om leuke dingen mee te doen.

De term ‘emotionele eenzaamheid’ is voor het eerst gebezigd door Weiss (1973). Hij zag een verschil tussen emotionele en sociale behoeften. Deze termen zijn een eigen leven gaan leiden.

Later is daar aan toegevoegd de term: ‘maatschappelijke eenzaamheid’. Het blijkt namelijk dat niet alleen emotionele en sociale eenzaamheid zijn te onderscheidenen, maar ook maatschappelijke eenzaamheid.