Wat is affectieve eenzaamheidEr zijn verschillende manieren om te kijken naar affectieve eenzaamheid. Je kunt zeggen dat er een affect (een patroon van waarneembaar gedrag waarmee een subjectief gevoel (of emotie) tot uitdrukking wordt gebracht) afwezig is bij mensen die wel degelijk eenzaam zijn. Dat wil zeggen: hun eenzaamheid is meetbaar in de hersenen en eenzaamheid is bovendien zeer waarschijnlijk gezien hun levenssituatie. Het kan dus zo zijn dat deze mensen wel degelijk de emotie van eenzaamheid ervaren, maar die niet als een gevoel benoemen en ook het gedrag niet vertonen van eenzaamheid (wat dat dan ook moge zijn).

Je kunt je ook voorstellen dat eigenschappen van mensen verdeeld zijn volgens de zogenaamde normale verdeling. Het gaat dan om verschijnselen waarvan de verdeling symmetrisch geconcentreerd is rond een centrale waarde. Afwijkingen van deze centrale waarde worden steeds onwaarschijnlijker naarmate de afwijking groter is . Zo kun je je voorstellen dat er mensen zijn die zich heel snel eenzaam voelen, mensen die zich eigenlijk nooit echt eenzaam voelen en de grote berg daartussen in.

Het is dan ook goed mogelijk dat iemand objectief gezien eenzaam ‘zou moeten zijn’, maar die gevoelens en emoties eenvoudigweg niet heeft. Zo iemand kan zich op het uiterste van bovengenoemde schaal bevinden en die zich (dus) niet eenzaam voelen.

Er is een andere manier van benaderen. Eenzaamheid kan gezien worden als een signaal van een tekort. Eenzaamheid is een graadmeter van de behoefte aan verbinding: wie zich snel eenzaam voelt heeft een grotere behoefte aan verbondenheid met anderen dan iemand die zich altijd wel prima voelt, ongeacht het aantal connecties. Zo gezien is er dan ook reden voorzichtig te zijn met het etiket ‘affectieve eenzaamheid’…