Eenzaamheid is geen ziekte. Net zoals dorst geen ziekte is. Of trek in eten. Eenzaamheid is niet anders dan een signaal dat een mens aanzet tot het zoeken van verbondenheid met anderen. Maar als daar iets niet goed gaat, waardoor de verbondenheid niet tot stand komt of verstoord raakt, kan eenzaamheid uitlopen op een chronisch probleem. Net zoals fout eten of drinken tot problemen kan leiden, kan fout omgaan met eenzaamheid ook tot grote problemen leiden.

Er zijn verschillende manieren denkbaar waarop iemand een niet werkende strategie gebruikt om eenzaamheid op te lossen, met ongewilde resultaten tot gevolg. Wat er gebeurt als iemand er niet in slaagt de juiste verbondenheid (dat wil zeggen, passend bij de persoon en diens omstandigheden) met anderen te realiseren, is te omschrijven als Chronisch Eenzaamheid Syndroom. Vaak is dit wat onder 'eenzaamheid' wordt verstaan. Chronisch Eenzaamheid Syndroom heeft de volgende kenmerken:

- permanent verhoogde cortisol niveaus

- verminderd cognitief presteren

- gemankeerde sociale vaardigheden

- verstoorde oxytocine-afgifte

Deze belangrijke effecten van langdurig niet-opgeloste eenzaamheid gaan gepaard met veranderde hersenstructuren.

Bovendien zijn vaak de volgende effecten in de persoon op te merken:

  • angst
  • achterdocht
  • cynisme
  • wantrouwen van sociale signalen
  • terugtrekken uit sociale omgeving

Op basis van jarenlang onderzoek naar de prevalentie van eenzaamheid kunnen we vaststellen dat in Nederland ten minste anderhalf miljoen mensen lijden aan Chronisch Eenzaamheid Syndroom.

Het totaal van de effecten van niet-opgeloste eenzaamheid leidt tot grote gezondheidsproblemen, te vergelijken met die van zwaar roken of drinken. Om te zorgen dat het lijden aan Chronisch Eenzaamheid Syndroom is het noodzaak dat eenzaamheid wordt gezien voor wat het is en dat we leren ermee om te gaan. Bovendien hebben we dringend behoefte aan een infrastructuur voor de hulp bij eenzaamheid.