Bakje havermout en eenzaamheidEenzaamheid en hoe krom een taboe kan zijn...

Eenzaamheid, voor de één een nieuwe volksziekte met een modieus tintje. Voor een ander een etiket dat gelijk staat aan vergrijzing, niet zeuren, dat hoort bij het ouder worden. Voor veel mensen is het echter een knagende onzichtbare levenspijn.

Waarom lijkt eenzaamheid vaak onzichtbaar en hoe komt het dat we er zo moeilijk over praten? Elke keer als ik me aan anderen voorstel en vertel wie ik ben en waar ik voor sta dan krijg ik heel uiteenlopende reacties: “Jeetje, kon je geen leuker beroep bedenken?” . “Wat dankbaar werk moet dat zijn….vrijwillig?”. “Jij? Maar daar heb jij toch niets mee?” Bah, wat een triest beroep, al die zielige oudjes”. “Oh ja, dat is helemaal in.” “Dat doet mijn moeder ook, die schenkt koffie in het wijkcentrum.”

Maar ook hele positieve reacties hoor!

Als ik vervolgens open vertel dat ik een ervaringsdeskundige ben met een officieel diploma dan fronsen er veel wenkbrauwen. “Goh dat zie je niet aan jou.” Het mooie is dat er altijd een gesprek ontstaat en dat is het begin. Is over eenzaamheid praten net zo not done als praten over schulden, een affaire of verslaving? Het lijkt er bijna wel op. Ik vraag me hardop af waarom. Komt het te dichtbij? Betekent er naar vragen dat je er in betrokken raakt? Bang dat ‘een eenzame’ je gaat claimen en dat je er nooit meer vanaf komt? Ga je je schuldig voelen dat je nooit eerder oprecht hebt gevraagd hoe het met de ander gaat? Wat is dat toch?

Zit ik ’s ochtends met mijn bakje havermout (ook zo hip) naar het ontbijt nieuws te kijken, krijg ik als verrassing een vrouw in beeld die vindt dat ze haar geheim met mij moet delen. Kan ik over het algemeen goed mee omgaan. Dus laat maar komen…. Ze heeft last van vaginale schimmel, dat brandt en jeukt bij de vrouwelijke onderdelen, heul vervelend! Maar allemachtig, moet dat over mijn havermout uitgestrooid worden? Hoeft het even niet? Moet allemaal kunnen. Daar rust allang geen taboe meer op. Maar hoe doe je dat nou? Zo’n gevoelig onderwerp aanroeren? Gewoon zoals we voorheen ook een gesprek met elkaar hadden:

Je kijkt elkaar aan, legt je hand op de arm van degene met wie je praat, en je vraagt oprecht: hoe gaat het nou echt met jou? Ik zie dat je:

- niet vaak de deur uit gaat,

- je gordijnen wel eens dicht zitten,

- de parkeerplaats voor jou deur altijd vrij is

- dat je ogen niet lachen,

- dat je gebogen loopt,

- je kleiner maakt dan anderen, Etc…

En dan mag je echt ook gewoon die enge bemoeizuchtige vraag stellen: "Voel jij je soms eenzaam? Zou je  daar hulp bij willen?"

Zal ik je de3 ‘geheime’ ingrediënten vertellen die eenzaamheid kunnen voorkomen? Pas ze toe en combineer ze met openheid, compassie en oprechtheid:

Aandacht: kijk én luister, toon interesse

Acceptatie: accepteer wie de ander is, zonder oordeel

Aanraking: raak elkaar aan, een hand op een arm of schouder is onbetaalbaar

Denk er maar eens over na en oefen op je naasten en daarna in je omgeving… Moet jij eens kijken hoeveel moois er kan gebeuren.

Jacqueline Salmen